Less is More

Less is More: stoppen met zorg zonder meerwaarde

De Less is More projecten zijn gericht op het veilig stoppen met zorg, met steun door alle MSZ-partijen. Hiervoor is breed draagvlak nodig om beroepsgroepen te laten stoppen met zorg die geen aantoonbare effectiviteit heeft en weinig waarde toevoegt voor de patiënt. 

Wetenschappelijke verenigingen (wv’en) werken hierin nauw samen met patiëntenorganisaties en Patiëntenfederatie Nederland. Zij zijn actief betrokken bij uitvoering van Less is More-projecten.

Startpunt: aanpassing van richtlijnen 

Het aanpassen van de relevante medisch-specialistische richtlijn vormt een belangrijke stap binnen deze projecten. Wanneer een richtlijn wordt herzien met sterke aanbeveling(en) om zorg te stoppen of te verminderen, markeert dit het startpunt voor de daadwerkelijke de-implementatie in de praktijk. 

Minder belasting voor de patiënt

Door deze aanpassingen worden patiënten niet meer belast met zorg zonder bewezen effectiviteit en waarvan de toegevoegde waarde ter discussie staat binnen de beroepsgroep. Dit zorgt dat tijd, middelen en zorgprofessionals beschikbaar blijven voor zorg die wel waarde toevoegt voor de patiënt. 

Start de-implementatietraject

Voor deze 17 onderwerpen is een de-implementatietraject gestart. De betrokken wetenschappelijke verenigingen stellen een projectgroep samen en ontwikkelen samen met o.a. patiënten en andere betrokken partijen, een de-implementatieplan. Vervolgens wordt de richtlijn aangepast en start een zorgvuldig de-implementatietraject. 

Patiënten en zorgverleners worden hierover geïnformeerd. Daarnaast ontvangen zorgaanbieders ondersteuning bij het afbouwen (de-implementeren) van deze zorg binnen hun organisatie. 

Hoe het begon: het IJsbrekerproject

De Nederlandse Vereniging van Maag-Darm-Leverartsen (NVMDL) is koploper van de Less is More beweging binnen de MSZ met hun eerste project: Less is More Barrett surveillance, ook wel het IJsbrekerproject. Dit project richt zich op het stoppen van controle-endoscopieën bij patiënten met een laag-risico Barrettslokdarm, wanneer deze geen aantoonbare meerwaarde hebben voor het vroegtijdig opsporen van slokdarmkanker. 

De impact hiervan is aanzienlijk. Voor patiënten betekent dit minder belastende onderzoeken en meer rust. Tegelijkertijd leidt dit tot duizenden endoscopieën minder binnen de zorg. 

Het proces tot aanpassing van de richtlijn

Tijdens het gehele proces stond de vraag ‘hoe doen we dit op een zorgvuldige manier’ centraal. Met ondersteuning van ZE&GG en door het betrekken van alle relevante partijen, is het gelukt de richtlijn Barret-Oesafogus aan te passen en staat het onderwerp op de Landelijke MSZ-implementatieagenda. Ook is gestart met de-implementeren. 

De aangepaste richtlijn

Mensen met een laag-risico Barret slokdarm hoeven geen surveillance meer te ondergaan en worden er geen biopten meer afgenomen. 

Deze patiënten worden wél aangemeld bij het landelijke Barrett Coördinatie Centrum, zodat de impact van deze verandering landelijk goed geëvalueerd wordt.

Met het IJsbrekerproject hebben ze de weg vrijgemaakt voor andere wv’en en beroepsgroepen om te volgen.